Σε μια περίοδο που η τοπική αυτοδιοίκηση συχνά εγκλωβίζεται στη μικροπολιτική εσωστρέφεια, κάθε μορφή εξωστρέφειας εμπεριέχει την προοπτική της εξέλιξης. Η επαφή με τη ζωντανή ομογένεια του Τορόντο και η παρουσία του Λυκείου των Ελληνίδων με την Τζίνα Καρέλια δίνουν πάντα μια απαραίτητη αύρα εθνικής υπερηφάνειας.
Ωστόσο, για να μη μείνουν στην ιστορία μόνο οι αναμνήσεις και οι καλαίσθητες φωτογραφίες από το χρηματιστήριο του Τορόντο ή το κοινοβούλιο του Οντάριο, απαιτείται συνέχεια. Το ανθρώπινο κεφάλαιο των Μεσσηνίων της διασποράς μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό «game changer» για την περιοχή μας, αρκεί οι πρωτοβουλίες να μην εξαντλούνται σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Η εξωστρέφεια δεν είναι τουρισμός με δημόσια δαπάνη, ούτε μια ευκαιρία για δημόσιες σχέσεις μακριά από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Απαιτείται στρατηγική, που μετατρέπει τη συγκίνηση της ομογένειας σε χειροπιαστή υπεραξία για την Καλαμάτα.
Η οδυνηρή πραγματικότητα μας διδάσκει ότι οι αδελφοποιήσεις, όπως αυτή με το Λόουελ της Μασαχουσέτης το 2022 ή παλαιότερα με τη Σιάν της Κίνας, δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Οι υπογραφές και οι χειραψίες έμειναν στα χαρτιά. Για να αποφύγουμε την ίδια κατάληξη, ο δήμος οφείλει να θέσει τώρα μετρήσιμους στόχους για τουριστικές, πολιτιστικές και εκπαιδευτικές ανταλλαγές. Ας αφήσουμε στην άκρη τα μεγάλα λόγια για επενδύσεις - που προσκρούουν στο δύσκαμπτο εθνικό θεσμικό και χωροταξικό πλαίσιο- και ας επικεντρωθούμε σε ένα εφικτό πλάνο με ορίζοντα το 2030. Αν οι επαφές στον Καναδά δεν φέρουν σύντομα αποτελέσματα, θα καταγραφούν απλώς ως άλλη μια ακριβή εκδρομή της δημοτικής αρχής. Αν σε λίγα χρόνια διαπιστώσουμε ότι δεν καταφέραμε τίποτα χειροπιαστό, κάποιος θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη και να πάει σπίτι του. Δεν είναι δυνατόν οι προσπάθειες να πέφτουν στο κενό και όλοι να παραμένουν «ευτυχείς και αμειβόμενοι» στις θέσεις τους.
