Ενώ στις ΗΠΑ και στην Κίνα τα ταξί χωρίς οδηγό αποτελούν ήδη καθημερινότητα, εδώ η μεγάλη «τομή» και το διαχρονικό αίτημα του κλάδου παραμένει η ελεύθερη είσοδος στις λεωφορειολωρίδες. Είναι πραγματικά συγκινητικό να βλέπεις μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα να παλεύει για μερικά μέτρα ασφάλτου, την ώρα που η τεχνολογία ετοιμάζεται να καταργήσει το ίδιο το τιμόνι. Φυσικά, οι αυτοκινητιστές δεν είναι οι μόνοι που φοβούνται να αντικρίσουν το μέλλον.
Αποτελούν απλώς ένα σύμπτωμα της νόσου, που ταλαιπωρεί περίπου τα 2/3 των Ελλήνων. Μιλάμε για εκείνη τη συμπαγή πλειοψηφία, που αρνείται πεισματικά να παραδεχτεί ότι η πραγματικότητα δεν σταματά στην περίοδο που βολεύει τον «κάθε πικραμένο». Αυτή η δεξαμενή των αρνητών της εξέλιξης, που καταγράφηκε με ακρίβεια στο δημοψήφισμα του 2015, παραμένει αναλλοίωτη, αναζητώντας έναν ηγέτη που θα υποσχεθεί την επιστροφή στο χθες.
Στη Μεσσηνία, αυτή η οπισθοδρομική σχιζοφρένεια βρίσκει το απόλυτο σκηνικό της. Είμαστε ο νομός που ζει από τον τουρισμό και τις εξαγωγές, δηλαδή από την επαφή με τον σύγχρονο κόσμο, αλλά την ίδια στιγμή ένα μεγάλο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας αντιμετωπίζει κάθε αλλαγή ως απειλή. Στα καφενεία της Καλαμάτας και της υπαίθρου, οι ίδιοι άνθρωποι που αγωνιούν για την τιμή του λαδιού στις διεθνείς αγορές, παραδίδουν μαθήματα για την «αυτάρκεια», τον «υπερτουρισμό» και την ανάγκη για απαγόρευση εισαγωγών και επιβολή δασμών. Ονειρεύονται μια κλειστή οικονομία μεσοπολέμου, ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνουν τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης. Στην ουσία, όλοι αυτοί ψάχνουν τον δικό τους Βλαντιμίρ Πούτιν. Έναν «στιβαρό» ηγέτη, που θα αλυσοδέσει ή θα πετάξει από το παράθυρο όσους επιμένουν να υπενθυμίζουν ότι η γη γυρίζει.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι εγχώριοι οπισθοδρομικοί δεν έβγαλαν άχνα για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ενώ χύνουν κροκοδείλια δάκρια αλά καρτ για τη Γάζα και το Ιράν. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το χρήμα των ξένων μυστικών υπηρεσιών. Το πρόβλημα είναι ότι η Δύση ταυτίζεται με την κίνηση, ενώ η ανασφαλής ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να θυσιάσει ελευθερίες για τη «σιγουριά» του τέλματος. Το ακόμα πιο εξωφρενικό είναι ότι πολλοί αρνητές, ενώ δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα, μεταναστεύουν στη Δύση για να απολαύσουν όσα εδώ πολεμούν. Αυτή η στάση δεν αποτελεί πλέον αντικείμενο της πολιτικής επιστήμης, αλλά της ψυχιατρικής. Δυστυχώς όμως, οι αρνητές της πραγματικότητας σιχαίνονται και την επιστήμη της ψυχολογίας. Έτσι, παραμένουν εγκλωβισμένοι στο παρελθόν, κρατώντας δέσμια μια χώρα που προσπαθεί να αναπνεύσει στον 21ο αιώνα.
