Η κοσμοσυρροή που καταγράφεται και φέτος επιβεβαιώνει ότι ο νομός αποτελεί τον απόλυτο θρησκευτικό και ανοιξιάτικο προορισμό. Βέβαια, για να λέμε την αλήθεια, τον χειμώνα έχουμε και τις ελιές. Ποιος Αθηναίος να έρθει να στριμωχτεί σε ένα σπίτι όπου όλοι τρέχουν στα λιοστάσια και η κούραση περισσεύει; Τώρα όμως, με την άνοιξη να ανθεί, η φιλοξενία σε συγγενείς και φίλους επιστρέφει δριμύτερη.
Μόνο που το Πάσχα που ζούμε τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αλλάζει «χρώμα» και ρυθμό, ακολουθώντας την αναπόφευκτη δημογραφική φθορά της υπαίθρου. Η τρίτη και η τέταρτη γενιά των Μεσσήνιων της Αττικής δεν έχει πλέον την ίδια όρεξη να παλεύει με τις αράχνες και τη σκόνη στο κλειστό σπίτι του χωριού. Προτιμούν την άνεση της Καλαμάτας, ένα ξεκούραστο δωμάτιο και τη βόλτα στην παραλία. Το αστικό κέντρο κερδίζει τη μάχη, καθώς τα χωριά μας βυθίζονται στη σιωπή των άδειων σπιτιών. Εκείνοι που έφευγαν από τη ζωή άφηναν πίσω τους όχι μόνο άδεια δωμάτια, αλλά και άδεια μαντριά και παρατημένους κήπους. Παλιά, ο επισκέπτης έφτανε στο χωριό και το τραπέζι στρωνόταν με ό,τι έβγαζε η γη και το κοπάδι.
Σήμερα, ακόμα και ο «πιστός» που θα επιλέξει το χωριό για την Ανάσταση, σταματά πρώτα στο σούπερ μάρκετ της πόλης για να εφοδιαστεί με τα απαραίτητα. Η εικόνα του πορτμπαγκάζ που γέμιζε με λάδι, τυρί και αυγά για την επιστροφή στην Αθήνα ανήκει πια στις ασπρόμαυρες αναμνήσεις. Πλέον, η Μεσσηνία από υπερήφανος εξαγωγέας προϊόντων του πρωτογενή τομέα, μετατρέπεται σταδιακά σε έναν αχόρταγο καταναλωτή εισαγόμενων τροφίμων. Οι αλλαγές όμως δεν σταματούν στα ράφια των καταστημάτων. Η νέα πασχαλινή παράδοση θέλει τις ουρές να σχηματίζονται στα εστιατόρια για μια μερίδα έτοιμη μαγειρίτσα, αφού ελάχιστα νοικοκυριά μπαίνουν πια στον κόπο να μαγειρέψουν το «μπελαλίδικο» αυτό έδεσμα. Παράλληλα, το τσίπουρο και το ούζο με τα νηστήσιμα πριν και μετά την περιφορά του Επιταφίου τείνουν να γίνουν το νέο εθνικό μας σπορ. Οι επιχειρηματίες της εστίασης τρίβουν τα χέρια τους, ψάχνοντας απεγνωσμένα για έκτακτο προσωπικό για να δαμάσουν τα πλήθη που αναζητούν ένα τραπέζι.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό της καταναλωτικής μανίας και της τουριστικής αξιοποίησης της κατάνυξης, η νοσταλγία για το «παλιό Πάσχα» περισσεύει. Ίσως μόνο οι ανθισμένες κουτσουπιές στους δρόμους και στα μονοπάτια να παραμένουν οι μοναδικοί αδιάψευστοι μάρτυρες μιας άλλης εποχής. Μας θυμίζουν ότι, όσο κι αν αλλάζει ο τρόπος που διασκεδάζουμε ή ψωνίζουμε, ο κύκλος της φύσης παραμένει ο ίδιος, από την εποχή του Αδωνι μέχρι την Ανάσταση, αδιαφορώντας για τις ουρές στα ταμεία και τα άδεια χωριά.
