Το έργο, με επιλέξιμη δαπάνη 2 εκατ. ευρώ, περιλαμβάνει νέο φωτισμό, στέγαστρο στη νότια κερκίδα, δημοσιογραφικά θεωρεία, κάμερες, τουρνικέ και υβριδικό χλοοτάπητα. Όλα αυτά, για να μπορέσει η “Μαύρη Θύελλα” να αγωνιστεί στη Super League, αν με το καλό ανέβει. Ωστόσο, οι διαρροές για επιπλέον εργασίες ύψους 1,5 εκατ. ευρώ αποκαλύπτουν τη γύμνια του σχεδιασμού. Η αναβάθμιση περνάει πλέον σε δεύτερο πλάνο, καθώς μπροστά μας ορθώνεται η προοπτική της «εξορίας» της ομάδας από την Καλαμάτα, ίσως και από την Πελοπόννησο. Δημοτική αρχή, περιφερειακή αρχή και κυβέρνηση ετοιμάζονται για το αγαπημένο τους σπορ: το πινγκ-πονγκ ευθυνών. Θα επιχειρήσουν να βγάλουν τον εαυτό τους από το κάδρο, χρεώνοντας την αποτυχία στους υπόλοιπους.
Σε μια κανονική χώρα, η κυβέρνηση και η αυτοδιοίκηση δεν χρηματοδοτούν έμμεσα τις ΠΑΕ κατασκευάζοντας τα γήπεδά τους. Στη χώρα όμως των κρατικοδίαιτων παραγόντων, όπου θεωρείται ηθικό να πληρώνουν οι φτωχοί φορολογούμενοι τα γήπεδα των πλουσίων ΠΑΕ και ΚΑΕ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, κανείς δεν θα αντιδράσει για τη σπατάλη στο Δημοτικό Στάδιο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, που δομήθηκε με το χουντικό δόγμα «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο», κάθε συζήτηση για ορθολογική αξιοποίηση πόρων ακούγεται αφελής. Αν ζούσαμε σε σοβαρό κράτος, θα συζητούσαμε για ένα σύγχρονο πελοποννησιακό αθλητικό κέντρο στη Μεγαλόπολη, με πόρους από τη Δίκαιη Μετάβαση. Ένα γήπεδο 20.000 θέσεων με εμπορικές χρήσεις, που θα εξυπηρετούσε όλη την Περιφέρεια. Αντίθετα, στην «Ελλάδα της φαιδράς πορτοκαλέας», η περιφερειακή συνείδηση παραμένει κενό σύνθημα για συνέδρια.
Είναι πιο πιθανό να δούμε τη “Μαύρη Θύελλα” να αγωνίζεται στη Λεωφόρο ή στο Περιστέρι, παρά να δούμε τη μεσσηνιακή κοινωνία να στέλνει σπίτι τους όσους πολιτικούς θα αλληλοκατηγορούνται πάνω από τα ερείπια του τοπικισμού.
