Η μελέτη για τη βελτίωση του δρόμου Μεσσήνη - Λάμπαινα ξεκίνησε το 2007. Έχουμε φτάσει στο 2026 και είμαστε ακόμα στη φάση της ολοκλήρωσης των απαλλοτριώσεων για να εκτελεστεί το έργο! Να σημειωθεί ότι δεν μιλάμε για κανέναν καινούργιο δρόμο με αλλαγή χάραξης και δύσκολα τεχνικά έργα, αλλά για μια απλή διαπλάτυνση, που σε μεγάλο μέρος βρίσκεται στα όρια παλιάς απαλλοτρίωσης. Όταν μια απλή διαπλάτυνση δρόμου χρειάζεται μια εικοσαετία για να κατασκευαστεί, αντιλαμβάνεται ο καθένας το μέγεθος της αποτυχίας.
Ο συγκεκριμένος δρόμος δεν είναι το μοναδικό έργο που σχεδιάζεται και υλοποιείται από την Περιφέρεια Πελοποννήσου, συνέχεια της παλιάς Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, που σέρνεται για χρόνια από αναβολή σε αναβολή. Μελέτες με ελλείψεις, απρόβλεπτα προβλήματα, έλλειψη απαλλοτριώσεων, αξιώσεις εργολάβων που βρίσκουν πατήματα σε αβλεψίες -ένα ολόκληρο γαϊτανάκι παραλείψεων, που συνθέτουν μια πραγματικότητα, η οποία οδηγεί σε πολύχρονες καθυστερήσεις και, βεβαίως, σε αύξηση του κόστους κατασκευής. Δρόμοι που θα έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί την προηγούμενη εικοσαετία, συνεχίζουν να αποτελούν ζητούμενο.
Είναι προφανές ότι οι ρυθμοί αυτοί έχουν αντίκτυπο στην ανάπτυξη της περιοχής. Πώς να συγκρατηθεί πληθυσμός σε κωμοπόλεις, όταν δεν υπάρχει ένα στοιχειώδες οδικό δίκτυο που να διευκολύνει τις μετακινήσεις; Όταν για χρόνια ασχολούμαστε με τα ίδια έργα, μεταφέροντας πόρους από πρόγραμμα σε πρόγραμμα, ξοδεύουμε δυνάμεις και στερούμε ευκαιρίες για χρηματοδότηση νέων έργων και δράσεων. Παραμένουμε, δηλαδή, στάσιμοι σε μια προσπάθεια κατασκευής έργων, που σχεδιάστηκαν και ξεκίνησαν να υλοποιούνται πριν από 20 χρόνια. Είμαστε, δηλαδή, 20 χρόνια πίσω -και αυτό τα λέει όλα.
Η περιοχή έχει ανάγκη από μια δυναμική επανεκκίνηση. Τα έργα και οι δράσεις της περασμένης εικοσαετίας χρειάζεται να ξεπεραστούν, είτε με την άμεση ολοκλήρωσή τους είτε με την εγκατάλειψή τους. Τα πάντα πρέπει να επανεξεταστούν και να επανεκκινήσουν. Οι δομές που άφησαν ως κληρονομιά έργα που σέρνονται είναι οι πρώτες που πρέπει να αναδομηθούν και να τεθούν σε νέα βάση. Το να συνεχίζουμε να σπαταλάμε χρόνο και χρήμα προσπαθώντας να διασώσουμε χαμένες υποθέσεις δεν νομίζω ότι οδηγεί πουθενά. Τα 20 χρόνια καθυστέρησης είναι πολλά και, για να καλυφθεί το χαμένο έδαφος, χρειάζονται άλματα με νέα πρόσωπα και αντιλήψεις σε όλα τα επίπεδα. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να κυνηγάμε την ουρά μας, πανηγυρίζοντας γιατί θα καταφέρουμε, μετά από 25 χρόνια, να ολοκληρώσουμε τη διαπλάτυνση ενός δρόμου 10 χιλιομέτρων.
panagopg@gmail.com
