Ο Δήμος Καλαμάτας «σάρωσε» τα βραβεία στα Best City Awards. Πρόκειται για τη γνωστή «φάμπρικα», όπου βραβεύονται οι συμμετέχοντες που έχουν πληρώσει για να συμμετέχουν. Όπως πέρυσι λοιπόν, έτσι και φέτος «έβρεξε» βραβεία, τα οποία παραλήφθηκαν με δόξα και τιμή! Το πιο ωραίο όμως βραβείο, που δείχνει και την αξία όλης της διαδικασίας, είναι το Gold στην κατηγορία «Βιώσιμη Ανάπτυξη Υποδομών» για το έργο «Water Future Kalamata». Η βράβευση, μεταξύ άλλων, γίνεται για την αντικατάσταση του κεντρικού αγωγού Φ800 από τις πηγές Πηδήματος έως την Καλαμάτα.
Ο αγωγός δεν έχει βέβαια αντικατασταθεί, ενώ οι σωλήνες είναι άφαντοι, χωρίς κανείς να γνωρίζει αν θα έρθουν και ο εργολάβος πιθανότατα έχει ξεγράψει το έργο, αλλά δεν το έχει πει ακόμη στον δήμο. Μιλάμε δε για ένα έργο που έχει ανάδοχο από το 2020 και βρισκόμαστε ακόμη στην αναμονή των σωλήνων. Αν αυτό είναι για βράβευση, νομίζουμε ότι έχει χαθεί κάθε έννοια και αξία.
Η περίπτωση του αγωγού Φ800 είναι η απόδειξη της αποτυχίας. Η Καλαμάτα κινδυνεύει κάθε καλοκαίρι να μείνει από νερό, μιας και η αντικατάσταση του παλιού αγωγού με τον νέο Φ800 είναι ζωτικής σημασίας. Θα ανέμενε κανείς ότι από τη στιγμή που εξασφαλίστηκαν τα χρήματα και υπάρχει εργολάβος, το έργο θα έτρεχε με γρήγορους ρυθμούς, ώστε να μην υπάρξει πρόβλημα υδροδότησης της πόλης. Αντί γι’ αυτό βλέπουμε καθυστερήσεις πάνω στις καθυστερήσεις και, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, να απονέμονται βραβεία για το πόσο καλά θα γίνουν τα πράγματα, εάν και εφόσον κάποια στιγμή έρθουν οι σωλήνες και κατασκευαστεί ο αγωγός.
Μιλάμε για παράνοια, η οποία όμως δεν φαίνεται να ενοχλεί πολλούς, είτε γιατί συνεχίζει ακόμη να τρέχει νερό στη βρύση είτε γιατί έχουν αποδεχθεί ότι τελικά αυτή είναι η κατάσταση και έτσι γίνονται τα πράγματα στην Καλαμάτα και τη χώρα. Βραβεία που αξίζουν όσο ο τσίγκος τους, διαβεβαιώσεις που ξεχνιούνται το επόμενο δευτερόλεπτο της διατύπωσής τους και τα πάντα σέρνονται στην πορεία της μετριότητας και της απαξίωσης. Οι προσδοκίες είναι δυστυχώς χαμηλές, γι’ αυτό και υπάρχει ανοχή απέναντι σε όλα αυτά που ζούμε. Αναμένουμε το μοιραίο και έχουμε συμβιβαστεί με το ελάχιστο. Τελικά είναι για Gold -όχι χρυσό, γιατί στα αγγλικά ακούγεται πιο βαρύγδουπο στα αυτιά των ιθαγενών- οι μικρές μας προσδοκίες.
panagopg@gmail.com
