Ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ Ματίας Κόρμαν, από το βήμα του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, περιέγραψε χθες με τη γνωστή τεχνοκρατική ευγένεια όλα όσα κρατούν τη χώρα καθηλωμένη στον πάτο της παραγωγικότητας. Έξι σημεία παρεμβάσεων, έξι «πληγές» που ο Οργανισμός θα εξετάσει για λογαριασμό της Ελλάδας, λες και χρειαζόταν ο Αυστραλό αξιωματούχος για να γίνει αντιληπτό ότι η δικαιοσύνη κινείται με ρυθμούς χελώνας ή ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις βλέπουν το τραπεζικό γκισέ μόνο με κιάλια. Ο Ματίας Κόρμαν εστιάζει στη διάχυση της τεχνολογίας, στην αποτελεσματικότητα του δικαστικού συστήματος —όπου η αβεβαιότητα πνίγει κάθε επενδυτική διάθεση— και στην πρόσβαση στον δανεισμό, που παραμένει ανέφικτος για το 25% των επιχειρήσεων. Αναφέρεται στις άυλες επενδύσεις, τη δημογραφική πίεση και το ημιτελές κανονιστικό πλαίσιο της ψηφιοποίησης.
Όλα τους γνωστά, καταγεγραμμένα και χιλιοειπωμένα σε δεκάδες εκθέσεις που στοιβάζονται στα συρτάρια των υπουργείων. Το πρόβλημα όμως δεν εντοπίζεται στη διάγνωση, αλλά στη θεραπεία που δεν έρχεται ποτέ. Παρά την τραγική εμπειρία της πολυετούς κρίσης, κανένας πολιτικός ή οικονομικός φορέας δεν τολμά να προτείνει ένα πραγματικά ριζοσπαστικό πλέγμα ρυθμίσεων που θα απελευθερώσει την ελληνική οικονομία από τα δεσμά της. Αντί για τομές, το προσκήνιο καταλαμβάνουν ξανά τα ίδια «εργαλεία» που εξαγγέλλονται για πολλοστή φορά από πολιτικούς οι οποίοι δείχνουν να «λησμονούν» πως ακριβώς εξαιτίας αυτών των μεθόδων η παραγωγικότητα παραμένει σε επίπεδα θλίψης.
Στην Πελοπόννησο, το ζήτημα αποκτά ακόμα πιο δραματικές διαστάσεις. Κανένας αρμόδιος δεν δείχνει τη διάθεση να προτείνει επενδυτικά κίνητρα για περιφέρειες δεύτερης και τρίτης ταχύτητας, ώστε να αρθούν οι περιφερειακές ανισότητες που στραγγαλίζουν την τοπική ανάπτυξη. Η ατολμία αυτή λειτουργεί ως επιταχυντής της παρακμής. Μαγικά ραβδιά δεν υπάρχουν και όσο η Πελοπόννησος συνεχίζει με τις ίδιες συνταγές, η κατάσταση αντί να βελτιώνεται, επιδεινώνεται. Το κρίσιμο στοίχημα για την επιβίωση των επιχειρήσεων και των κλάδων της πελοποννησιακής οικονομίας είναι η ενσωμάτωση της σύγχρονης τεχνολογίας και ειδικά της Τεχνητής Νοημοσύνης στην παραγωγική διαδικασία.
Αν η πολιτική ηγεσία και οι παραγωγικοί φορείς δεν αντιληφθούν ότι η ανταγωνιστικότητα δεν κερδίζεται με ευχολόγια και γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, το τρένο θα χαθεί οριστικά. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι επιπτώσεις στην τοπική οικονομία και κοινωνία θα είναι αναπανόρθωτες. Η παραγωγικότητα δεν αυξάνεται με θεωρίες σε φόρουμ, αλλά με ρήξεις που κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να τολμήσει. Η εμμονή σε ξεπερασμένα μοντέλα ανάπτυξης και η άρνηση της πραγματικότητας δεν αποτελούν πλέον επιλογή. Ο επιχειρηματικός κόσμος οφείλει να πιέσει για ουσιαστικές αλλαγές, μακριά από τις συνήθεις πελατειακές λογικές και τις κούφιες υποσχέσεις. Αν οι τοπικοί φορείς συνεχίσουν να αναλίσκονται σε δημόσιες σχέσεις αντί για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, η επερχόμενη κρίση ανταγωνιστικότητας θα σαρώσει ό,τι απέμεινε όρθιο από την προηγούμενη δεκαετία.
