Το μοτίβο ξεκίνησε το 2010: οι λαϊκιστές, στην προσπάθειά τους να κρύψουν τις ευθύνες για τη διόγκωση των δαπανών και του ελλείμματος, βάφτισαν το αποτέλεσμα ως αίτιο. Κατήγγειλαν τα μνημόνια ως την πηγή των δεινών, ενώ αυτά δεν ήταν παρά το πικρό φάρμακο για τη χρεοκοπία που οι ίδιοι προκάλεσαν. Έτσι, όσοι πλειοδοτούσαν σε παροχές από το ανύπαρκτο «λεφτόδεντρο» βγήκαν λάδι, συμπαρασύροντας μια μερίδα ψηφοφόρων που προτίμησε το παραμύθι από την αυτοκριτική. Το ίδιο βιολί συνεχίζεται και σήμερα. Οι αρνητές της πραγματικότητας, προκειμένου να μην αναμετρηθούν με τις δικές τους αστοχίες, αναζητούν τις αιτίες της οικονομικής στασιμότητας και της δημογραφικής κατάρρευσης στα άστρα και σε σκοτεινές λέσχες συνωμοσίας.
Ειδικά στη Μεσσηνία, αποφεύγουμε όπως ο διάβολος το λιβάνι να παραδεχτούμε ότι το δόγμα της «ανάπτυξης με δημόσια έργα» μάς οδήγησε σε αδιέξοδο. Αγνοήσαμε επιδεικτικά την προσέλκυση μεγάλων ιδιωτικών επενδύσεων που θα δημιουργούσαν υψηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, μένοντας προσκολλημένοι σε αφελείς προσεγγίσεις. Ακόμα και στο δημογραφικό, η εθελοτυφλία περισσεύει. Η κοινωνία αρνείται να αποδεχτεί ότι η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου νομοτελειακά μειώνει τις γεννήσεις και πως ο πληθυσμός μπορεί να διατηρηθεί μόνο με την προσέλκυση μεταναστών.
Αντίστοιχα, για την ερήμωση της υπαίθρου, το αφήγημα θέλει τις υπηρεσίες να κλείνουν και να «διώχνουν» τον κόσμο. Η αλήθεια όμως είναι η ανάποδη: πρώτα έφυγαν οι άνθρωποι για μια καλύτερη ζωή στις πόλεις και μετά οι υπηρεσίες έγιναν ασύμφορες. Πάνω σε αυτό το αρνητικό βάθρο εδράζεται ένας ιδιότυπος αντισυστημισμός, που στην ουσία αποτελεί το «βαθύ σύστημα» της στασιμότητας. Είναι εκείνοι που ονειρεύονται επιστροφή στις παλιές καλές μέρες των επιδοτήσεων, αρνούμενοι να καταλάβουν ότι η οικονομία έχει εξελιχθεί. Η επιστροφή στο παρελθόν είναι ανέφικτη, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο γάιδαρος πετάει.
