Παρατάσεις στα δημόσια έργα, αναβολές στις αποφάσεις, μια γενικευμένη λογική «έχει ο Θεός» στον ιδιωτικό τομέα. Ο χρόνος πέρασε, αλλά ελάχιστα κερδήθηκαν. Αν φορέσει κανείς τις παρωπίδες της εξουσίας, η εικόνα αλλάζει. Δελτία Τύπου, παρουσίες, χρηματοδοτήσεις, κορδέλες. Στην πραγματικότητα, οι τοπικές αρχές αρκέστηκαν στη διαχείριση και στην ανακατανομή των δημόσιων πόρων με βασικό κριτήριο την αυτοπροβολή και την αποφυγή συγκρούσεων.
Οι ρήξεις που απαιτούνται για τον εκσυγχρονισμό της μεσσηνιακής οικονομίας έμειναν εκτός συζήτησης. Όπως στο παρελθόν αδυνατούσαν να αντιληφθούν την αναπτυξιακή δυναμική του Αερολιμένα Καλαμάτας, έτσι και σήμερα δυσκολεύονται να κατανοήσουν τις σύγχρονες ανάγκες. Πολιτεύονται με όρους άλλης εποχής, σαν να αρκεί μια στοιχειώδης εξωστρέφεια για να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας. Η συζήτηση για σιδηροδρομικές λύσεις νέας γενιάς, για νέα χάραξη της γραμμής Κόρινθος - Καλαμάτα ή έστω για τη στοιχειώδη λειτουργία του υπάρχοντος προαστιακού δικτύου στη Μεσσηνία παραμένει άβολη και γι’ αυτό αποφεύγεται.
Χωρίς παρωπίδες, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Το πραγματικό μεσσηνιακό ΑΕΠ παραμένει τουλάχιστον 25% χαμηλότερο από το 2008. Ο πληθυσμός του νομού συνεχίζει να μειώνεται, διαβρώνοντας σταθερά την παραγωγική βάση και τη συνοχή της κοινωνίας. Ακόμα και όταν ολοκληρωθούν έργα που είναι αναγκαία, η αναπτυξιακή τους δυναμική θα είναι περιορισμένη, γιατί έρχονται με καθυστέρηση δεκαετιών. Η αναβάθμιση του Αερολιμένα Καλαμάτας από την παραχωρησιούχο κοινοπραξία και η κατασκευή του δρόμου Καλαμάτα - Πύλος - Μεθώνη μετατίθενται χρονικά. Ρεαλιστικά, υπεραξία θα αρχίσουν να προσθέτουν μετά το 2028. Η ολοκλήρωση της Ολυμπίας Οδού από τον Πύργο μέχρι την Τσακώνα, ακόμα και στο πιο αισιόδοξο σενάριο, θα έχει ουσιαστικό αναπτυξιακό αποτύπωμα τη δεκαετία του 2030.
Τα υπόλοιπα οδικά έργα (Μεσσήνη - Λάμπαινα, Τζάνε - Καλαμάκι και Φιλιατρά - Γαργαλιάνοι) καρκινοβατούν. Δεν προσφέρουν καμία πειστική απάντηση στο δημογραφικό αδιέξοδο της υπαίθρου ούτε δημιουργούν συνθήκες παραμονής και επιστροφής πληθυσμού. Μέσα σε αυτό το οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο, η απλή διαχείριση της καθημερινότητας δεν αρκεί. Ο ετήσιος απολογισμός δεν αποκτά θετικό πρόσημο με ανακατανομές πόρων και επικοινωνιακές κινήσεις. Η Μεσσηνία χρειάζεται άλματα, όχι μικρά βήματα. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, σπαταλά χρόνο και χρήμα. Και ο χρόνος, σε μια περιοχή που αδειάζει, είναι ο πιο ακριβός πόρος απ’ όλους. Σε αυτή τη συγκυρία, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν «κάτι κινείται», αλλά αν η κατεύθυνση είναι σωστή.
Η Μεσσηνία δεν αντέχει άλλον χαμένο κύκλο προσδοκιών, ούτε άλλες γενιές που θα περιμένουν την ανάπτυξη να έρθει «με το επόμενο έργο». Χρειάζεται σαφές σχέδιο, μετρήσιμους στόχους και πολιτικό θάρρος. Χρειάζεται επιλογές που θα δυσαρεστήσουν, αλλά θα αλλάξουν τη φορά των πραγμάτων. Διαφορετικά, κάθε ετήσιος απολογισμός θα μοιάζει όλο και περισσότερο με άσκηση αυτοδικαίωσης και όλο και λιγότερο με σοβαρό απολογισμό απέναντι στην κοινωνία.
lathanasis@yahoo.gr
