Η υπόσχεση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Επικρατείας Κωστή Χατζηδάκη για το ξεμπλοκάρισμα των διαδικασιών, ώστε να ολοκληρωθεί η παραχώρηση και να ξεκινήσουν επιτέλους τα έργα αναβάθμισης του Αεροδρομίου Καλαμάτας, συνιστά το ουσιαστικότερο πολιτικό γεγονός του γεύματος της Υπαπαντής. Οι βραβεύσεις, οι φιλοφρονήσεις και τα «νάζια» των πρώην ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Οι γενικόλογες ανησυχίες για εθνικούς κινδύνους και οι εγγυήσεις από αυτοανακηρυγμένους σωτήρες του γένους έχουν περιορισμένη αξία και περισσότερο θυμίζουν παλιούς συμμαθητές που αφηγούνται, παραλλαγμένα, δήθεν ηρωικά κατορθώματα της νιότης τους.
Η Μεσσηνία έχει ανάγκη να κοιτάξει μπροστά, με συγκεκριμένα έργα και με την ανάδειξη νέων δυνάμεων που μπορούν να την οδηγήσουν στο απαιτητικό περιβάλλον της επόμενης ημέρας, παρά τις δυσκολίες και τους κινδύνους που κληρονομήθηκαν από τους πρωταγωνιστές του παρελθόντος. Έχει ανάγκη από αλήθεια και απτά αποτελέσματα, όπως η αναβάθμιση του αεροδρομίου και η ολοκλήρωση του οδικού άξονα Καλαμάτα - Ριζόμυλος - Πύλος - Μεθώνη. Παράλληλα, η δρομολόγηση έργων όπως το Πύργος - Τσακώνα αποτελεί ένα από τα μεγάλα στοιχήματα της επόμενης περιόδου.
Η ενίσχυση κρίσιμων τομέων γνώσης και η διατήρηση του νεανικού δυναμικού στην περιοχή περνά αναγκαστικά μέσα από τη στήριξη και την ουσιαστική αναβάθμιση του Πανεπιστημίου. Ας μην παραχαράσσεται, όμως, η ιστορική αλήθεια. Το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 2000 και στην Καλαμάτα λειτουργεί από το 2003, την κορδέλα των ανακαινισμένων κτηρίων του παλιού στρατοπέδου έκοψε ο τότε υπουργός Πέτρος Ευθυμίου, ενώ υπάρχει ακόμα και σήμερα σχετική πλάκα με τους δωρητές, μεταξύ των οποίων ο αείμνηστος καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος, ο οποίος συμμετείχε και στα εγκαίνια. Ο Κώστας Καραμανλής ανέλαβε πρωθυπουργός τον Μάρτιο του 2004, γεγονός που περιορίζει τη συμβολή του από ελάχιστη έως μηδενική. Τα «λαθάκια» αυτά καλό είναι να αποφεύγονται, ιδίως όταν εκφέρονται από άμβωνος.
Η Ιστορία -το επαναλαμβάνουμε- θα καταγράψει τη συμβολή τού καθενός και δεν μπορεί να ξαναγραφτεί κατά το δοκούν από τους πρωταγωνιστές του παρόντος. Το πραγματικό ζητούμενο είναι το μέλλον και, για να υπάρξει, απαιτεί νέες αντιλήψεις και νέους πρωταγωνιστές σε όλα τα επίπεδα. Το παλιό σύστημα που, κατά περίπτωση, εμπορεύεται πατρίδα, θρησκεία, παράδοση και οικογένεια, και όταν εξαντλείται καταφεύγει σε εκφράσεις ανησυχίας και γενικού προβληματισμού, δεν οδηγεί τα πράγματα μπροστά. Προτιμά να μιλά για το παρελθόν και να σκέφτεται με όρους παρελθόντος. Όμως το μέλλον δεν χτίζεται με αναμνήσεις. Χτίζεται με ρεαλισμό, προτεραιότητες και πραγματικές απαντήσεις στις ανάγκες των ανθρώπων και της οικονομίας. Το παρελθόν, όσο κι αν καλλωπιστεί, δεν μπορεί να εγγυηθεί ένα καλύτερο αύριο.
panagopg@gmail.com
