Είναι γνωστό ότι οι νίκες έχουν πολλούς πατεράδες και οι ήττες μένουν ορφανές. Αυτό συμβαίνει και με τα έργα που έγιναν στη Μεσσηνία. Ο αυτοκινητόδρομος και ο περιφερειακός έχουν τόσους πολλούς πατεράδες, που χάνει κανένας τον λογαριασμό. Όλοι, ακόμη και οι ανύπαρκτοι, προσπαθούν να βάλουν τη φωτογραφία της δικής τους συμβολής στο κάδρο. Ο ένας κομπάζει γιατί ολοκλήρωσε τη μελέτη, ο άλλος γιατί υπέγραψε τη σύμβαση παραχώρησης, ο τρίτος γιατί δεν άφησε να απενταχθεί το έργο από τη σύμβαση, ο τέταρτος γιατί σε μια δύσκολη περίοδο κράτησε το έργο ζωντανό και ο τελευταίος γιατί έκοψε την κορδέλα. Όλοι λένε μισές αλήθειες για να μεγαλώσουν το μπόι τους.

Τα έργα, μικρά ή μεγάλα, γίνονται ή δεν γίνονται με βάση τη συγκυρία και τη συνολική οικονομική κατάσταση της χώρας. Το γενικό πλαίσιο είναι αυτό που καθορίζει τον σχεδιασμό και την υλοποίησή τους. Το ζήτημα είναι αν οι πόροι που διατίθενται διαχρονικά, κυρίως μέσα από τη συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε., αξιοποιούνται αποδοτικά και αν τα έργα έχουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα στην εθνική και την τοπική οικονομία. Εδώ τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά και αρχίζουν να χάνονται οι πατεράδες της ήττας. Δεν υπάρχει κανένας για να αναλάβει την ευθύνη για την υστέρηση, τη χρεοκοπία και τη λανθασμένη αξιοποίηση πόρων. Εδώ έχουμε αναστροφή της ευθύνης: ο ένας δεν ήξερε, ο άλλος δεν υπολόγισε και ο τρίτος κάπου αλλού ήταν. Η ήττα, είπαμε, παραμένει εκκωφαντικά ορφανή.

Σε όλο αυτό το παιχνίδι των εντυπώσεων και της μεταβίβασης των ευθυνών υπάρχουν πάντα και αυτοί που «πέρασαν και δεν ακούμπησαν», αλλά προσπαθούν να διασωθούν φτιάχνοντας μύθους και φανταστικές ιστορίες. Είναι οι χειρότεροι όλων, αλλά είναι βέβαιο ότι στο τέλος θα λάβουν από την τοπική ιστορία αυτό που τους αναλογεί. Το παρελθόν είναι παρελθόν και δεν εξωραΐζεται, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι, τους οποίους χαρακτηρίζει η αυτοαναφορικότητα, να το φέρουν στα μέτρα τους.

Η πολιτική ζωή, σε κεντρικό αλλά και τοπικό επίπεδο, έχει ανάγκη από το νέο, με πρόσωπα που δεν έχουν το βάρος του παρελθόντος και δεν έχουν άγχος να δικαιωθούν. Όσο η συζήτηση αφορά το παρελθόν, υπονομεύεται το μέλλον. Οι πρώην είναι στην κρίση της ιστορίας και, αν είχαν έστω ελάχιστο ενδιαφέρον για το μέλλον του τόπου, θα παραμέριζαν γράφοντας τα απομνημονεύματά τους, αφήνοντας τους νέους, σε κόμματα και θεσμούς, να κάνουν αυτό που μπορούν και αντιλαμβάνονται ως ανάγκη της εποχής. Δεν το πράττουν, γιατί δεν αντέχουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη.

panagopg@gmail.com