Στην Κορώνη και γενικά στην Ανατολική Πυλία έχουμε λύσει το θέμα της υγείας χρόνια τώρα: απλά… δεν αρρωσταίνουμε. Γιατί αν αρρωστήσεις, πρέπει να κάνεις τάμα, όχι επίσκεψη σε γιατρό.
Οι βουλευτές μας μάλλον πιστεύουν ότι το ΕΣΥ λειτουργεί με τηλεπάθεια σε σκέφτεται ο γιατρός από μακριά και γίνεσαι καλά.
Ο δήμος και η Περιφέρεια πάλι έχουν βρει άλλη καινοτομία,αντί για Κέντρο Υγείας, επενδύουν στην… καλή θέα. Να χαίρεσαι το τοπίο μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο από άλλη πόλη.
Μπράβο τους, πραγματικά. Τέτοια ανάπτυξη ούτε στο Χόλιγουντ μόνο που εκεί είναι σενάριο, εδώ είναι καθημερινότητα. Η χρόνια κοροϊδία για την επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα στην ευρύτερη περιοχή της Κορώνης δεν μπορεί να συνεχιστεί  και αποτελεί υποχρέωση άμεσης ενεργοποίησης του Δήμου Πύλου - Νέστορος.
Η απουσία μόνιμης παρουσίας ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ στην Κορώνη, σε συνδυασμό με τη σημαντική απόσταση από την Καλαμάτα και τις υπόλοιπες δομές, έχει δημιουργήσει μια διαχρονική κατάσταση επικίνδυνων καθυστερήσεων στην αντιμετώπιση επειγόντων περιστατικών. Πρόκειται για μια πραγματικότητα επαναλαμβανόμενη, καταγεγραμμένη και δυστυχώς, επιβεβαιωμένη με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Την ανασύρουν οι βουλευτές ως δελτίο τύπου όταν πλησιάζουν οι εκλογές ή όταν συμβαίνει το μοιραίο. 
Ομως η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι πρώτα απ’ όλα ευθύνη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. 
Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, και ιδίως ο Ν. 3463/2006 και ο Ν. 3852/2010, δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Οι Δήμοι έχουν ευθύνη για την προστασία της δημόσιας υγείας, για τη μέριμνα της ασφάλειας των πολιτών και για την ανάδειξη και ενεργή διεκδίκηση κρίσιμων τοπικών αναγκών προς τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας. Το γεγονός ότι η επιχειρησιακή λειτουργία του ΕΚΑΒ ανήκει στην κεντρική διοίκηση δεν απαλλάσσει τον Δήμο από την υποχρέωση να παρεμβαίνει, να πιέζει και να απαιτεί λύσεις. Η ανάγκη δημιουργίας μόνιμου Τομέα ΕΚΑΒ στην Κορώνη, με πλήρη στελέχωση και 24ωρη λειτουργία αποτελεί  ένα διαχρονικό και τεκμηριωμένο αίτημα της τοπικής κοινωνίας, το οποίο ενισχύεται από τις ιδιαιτερότητες της περιοχής, τις μεγάλες αποστάσεις, τη γεωγραφική διασπορά των οικισμών και τη σημαντική τουριστική επιβάρυνση.

Η δημοτική αρχή οφείλει να εγκαταλείψει τη λογική της παθητικής διαχείρισης σε όλους τους τομείς. Να θέσει το ζήτημα σε απόλυτη προτεραιότητα και να κινητοποιήσει όλους τους αρμόδιους φορείς, να ασκήσει ουσιαστική και διαρκή πίεση και να διεκδικήσει συγκεκριμένες και άμεσες λύσεις. Καλείται ο Δήμαρχος να σταματήσει να επικαλείται το επιχείρημα της μη αρμοδιότητας, να εγκαταλείψει τα «εγώ θέλω» αλλά «δεν μπορώ» και να αναγνωρίσει ότι η ευθύνη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν εξαντλείται σε τυπικές διαπιστώσεις. Να θέσει άμεσα το θέμα ως προτεραιότητα στο Δημοτικό Συμβούλιο, να αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και να προχωρήσει σε ουσιαστικές ενέργειες διεκδίκησης. Η τοπική κοινωνία δεν έχει ανάγκη από αόριστες τοποθετήσεις και διαρκείς αναβολές. Χρειάζεται καθαρές αποφάσεις, συγκεκριμένο σχέδιο και άμεση δράση. Η λογική του «θα δούμε» δεν μπορεί πλέον να αποτελεί απάντηση σε ένα ζήτημα που αφορά την ανθρώπινη ζωή.
Η κοινωνία λέει «ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ Ο ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΠΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣΕΤΕ»
Όταν ένα πρόβλημα είναι γνωστό, διαρκές και τεκμηριωμένο, η μη αντιμετώπισή του δεν μπορεί να εκληφθεί ως απλή αδυναμία αλλά ως ανικανότητα ιεράρχησης προτεραιοτήτων. Όταν αντί για ουσιαστικές λύσεις, προκρίνονται αποσπασματικά ημίμετρα και προσωρινές διευθετήσεις, τότε η ευθύνη βαραίνει ακόμη περισσότερο, καθώς καλλιεργείται μια ψευδαίσθηση αντιμετώπισης ενώ στην πραγματικότητα το πρόβλημα παραμένει. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η στάση αυτή δεν υποτιμά μόνο τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά και τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπεια των πολιτών που βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες.