Το Πάσχα στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ μια απλή γιορτή. Ήταν το σπίτι που άνοιγε, το τραπέζι που γέμιζε με όλο το σόι, οι άνθρωποι που γίνονταν μια παρέα.
Ήταν η η μητέρα    που έβαφε τα κόκκινα αυγά που έψηνε τα κουλουράκια , ο πατέρας που ετοίμαζε το πασχαλινό τραπέζι. Ήταν οι γειτονιές που μοσχοβολούσαν. Ήταν η πίστη μας ότι, όσα ζόρια κι αν τραβάμε, στο τέλος θα έρθει η Ανάσταση και θα χαμογελάσουμε.

Το Πάσχα που ζούμε σήμερα

Φέτος όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς. Το βλέπω στα μάτια του κόσμου. Το ακούω στις κουβέντες τους. Σε πολλά σπίτια, το τραπέζι θα είναι πιο άδειο. Όχι γιατί χάθηκε η πίστη    αλλά γιατί δεν φτάνουν τα Μισθά που έλεγε και η αείμνηστη Σαπφώ Νοταρά.    κόσμος μετράει και το ευρώ αναγκάζοντας τον να κόβει από παντού. Αναβάλλει. Στερείται. Και εκεί που είναι ημέρες χαράς και κατάνυξης, μπήκε η έγνοια. Και η ερώτηση είναι μία βαριά και αληθινή, πώς θα τα βγάλουμε πέρα και φέτος;

Η ακρίβεια μας πνίγει

Η ακρίβεια δεν είναι νούμερα στην τηλεόραση. Είναι η ζωή μας. Το ρεύμα, τα καύσιμα, το φαγητό ,    όλα στον θεό. Οι μισθοί και οι συντάξεις όμως μένουν πίσω. Και η αλήθεια είναι σκληρή. Λογαριασμοί που στοιβάζονται, δόσεις που μας κυνηγάνε. Άνθρωποι που παλεύουν κάθε μέρα να κρατηθούν όρθιοι. Αυτό δεν είναι θεωρία, είναι αυτό που συμβαίνει δίπλα μας , σε κάθε σπίτι.
Και μέσα σε όλα αυτά, βλέπουμε έναν κόσμο που βράζει. Πόλεμοι, ανασφάλεια, αβεβαιότητα για το αύριο. Κι όμως ο Έλληνας δεν το βάζει κάτω. Σφίγγει το ζωνάρι και συνεχίζει. Κρατάει την οικογένεια ενωμένη. Κρατάει την πίστη του. Κρατάει την αξιοπρέπειά του.
Να τα λέμε έξω από τα δόντια. Δεν είναι σωστό να ζορίζεται μια ολόκληρη χώρα για να κάνει τις γιορτές της. Δεν είναι κανονικό το Πάσχα, από μέρα χαράς, να γίνεται μέρα άγχους.
Δεν είναι κανονικό να μετράς και το τελευταίο κέρμα για να κρατήσεις μια παράδοση. Και όταν μια κοινωνία φτάνει να δυσκολεύεται ακόμα και στις γιορτές της,
τότε κάτι πάει πολύ στραβά. Γιατί δεν γίνεται όλο τον χρόνο να ζούμε έτσι.

Ζούμε τη δική μας Εβδομάδα Παθών

Αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι απλά μια δύσκολη εποχή    γιατί,.
Την Εβδομάδα των Παθών δεν τη ζούμε μόνο αυτές τις μέρες. Τη    ζούμε όλο τον χρόνο.
Με αγωνία. Με πίεση.    Με καθημερινό αγώνα. Όχι στα λόγια. Στην πραγματικότητα.

Περιμένοντας το Φως

Κι όμως κάτι μέσα μας δεν σβήνει. Η ελπίδα. Η ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα.
Γιατί η Ανάσταση δεν είναι μόνο μια γιορτή .Είναι ανάγκη. Η ανάγκη να ξανασταθείς.
Να πάρεις ανάσα. Να πιστέψεις ξανά στο αύριο.

Το μήνυμα και για φέτος

Αυτό το Πάσχα μπορεί να είναι δύσκολο. Αλλά ας το κάνουμε αληθινό. Να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον. Να μείνουμε άνθρωποι. Να μην αφήσουμε τα προβλήματα να μας λυγίσουν. Καλή Ανάσταση σε όλους. Με υγεία, δύναμη και πίστη. Με την ελπίδα ότι αξίζουμε καλύτερες μέρες,  για εμάς και τα παιδιά μας.