Θα μπλέξουμε; Η ερώτηση που δεν κρύβεται.
Όπου κι αν σταθείς, το ίδιο ακούς. Στο καφενείο, στο μαγαζί, στα τραπέζια συνευρέσεων.
Πού πάει η κατάσταση; Θα μπλέξουμε; Πόσο θα αντέξουμε;
Ο πόλεμος δεν είναι πια μια μακρινή εικόνα στην τηλεόραση. Είναι στην πόρτα μας. Αγγίζει την Κύπρο, ταράζει την Ανατολική Μεσόγειο, μας φέρνει πιο κοντά στις εξελίξεις απ’ όσο θα θέλαμε.
Κι όταν ακούγονται σενάρια για βάσεις , για τη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη, ακόμη και για ποιο κοντινούς μας προορισμούς , η ανησυχία δεν είναι υπερβολή. Είναι ανθρώπινη.
Όχι πανικός. Ανησυχία. Όχι μόνο για τα σύνορα, αλλά για την επόμενη μέρα.
Ας μην κρυβόμαστε. Η ασφάλεια δεν είναι μόνο κανόνια και φρεγάτες. Ασφάλεια είναι να μπορείς να κρατήσεις το σπίτι σου όρθιο. Να μην πνίγεσαι στους λογαριασμούς.
Να μην σε πιάνει κόμπος στο στομάχι κάθε φορά που ανοίγεις έναν λογαριασμό. Στις παρέες δεν γίνονται γεωπολιτικές αναλύσεις. Γίνεται η ίδια κουβέντα παντού, η βενζίνη, η ενέργεια, το κόστος ζωής που πιέζει την καθημερινότητα. Το ερώτημα είναι ένα, απλό και αμείλικτο ,Θα τη βγάλουμε;

Ο λογαριασμός πέφτει
πάντα στο ίδιο τραπέζι

Κάθε διεθνής κρίση έχει έναν λογαριασμό. Και αυτός δεν μένει στα υπουργεία ούτε στα γραφεία των αναλυτών. Φτάνει κατευθείαν στο σπίτι.
Η αλυσίδα είναι σκληρή: Ακριβαίνει η ενέργεια; Ακριβαίνουν όλα. Πιέζεται η παραγωγή; Πιέζεται η αγορά. Πιέζεται η αγορά; Γονατίζει η οικογένεια. Αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι η πραγματικότητα που ζούμε. Άμυνα σημαίνει και οικονομική αντοχή. Φυσικά και θέλουμε Ένοπλες Δυνάμεις ισχυρές. Φυσικά και θέλουμε σύνορα αδιαπέραστα. Αυτά είναι αυτονόητα.
Αλλά μια χώρα δεν θωρακίζεται μόνο με όπλα. Θωρακίζεται όταν η κοινωνία της έχει αντοχές.
Όταν ο μικρομεσαίος δεν φοβάται το λουκέτο. Όταν ο εργαζόμενος δεν μετρά τα ευρώ πριν πιάσει τη μάνικα στο βενζινάδικο. Όταν η οικονομία δεν τρέμει κάθε φορά που αλλάζει το διεθνές κλίμα.
Αλλιώς, δεν μιλάμε για θωράκιση. Μιλάμε για αδυναμία.
Λιγότερα λόγια. Περισσότερο σχέδιο.
Δεν ζητάμε θαύματα. Ζητάμε σοβαρότητα και καθαρό σχέδιο.
Η εθνική ασφάλεια ξεκινά από την οικονομική αντοχή της κοινωνίας. Αν η βάση είναι αδύναμη, καμία βιτρίνα δεν τη σώζει. Και όσοι είμαστε στην αγορά το ξέρουμε καλά , μια ρωγμή, αν την αγνοήσεις, μεγαλώνει. Και όταν μεγαλώσει, δεν κρύβεται.
Ο κόσμος δεν θέλει πανικό. Δεν θέλει εύκολες διαβεβαιώσεις. Θέλει σταθερότητα. Θέλει προστασία στην πράξη. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, πατρίδα δεν είναι μόνο οι γραμμές στον χάρτη. Πατρίδα είναι οι άνθρωποι που πρέπει να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια μέσα σε αυτές.