Ο Μεσαίωνας δεν αποτελεί -κατά κύριο λόγο- κάποια χρονική περίοδο της ιστορίας, αποτελεί -κυρίως- μία κατάσταση ολοκληρωτισμού, η οποία εδράζεται σε μία συνθήκη βαρβαρότητας και η οποία με την σειρά της ορίζεται από πολύ συγκεκριμένα και διακριτά χαρακτηριστικά, τα οποία ανελαστικά περιγράφονται ως εξής:

Οπισθοδρομικός σκοταδισμός, φανατική θρησκοληψία, εγκληματικός τιμωρητισμός προσκυνητικός συγχωρητισμός και θρασεία ατιμωρησία των αυτουργών.

Στην Ελλάδα (όπου ο Διαφωτισμός και η Αναγέννηση άργησαν μια αιωνιότητα και μια μέρα) η Μεσαιωνική περίοδος ως κατάσταση και ως συνθήκη -με μικρά διαλείμματα- δεν εξέλειψε ποτέ, γνωρίζοντας μεγάλη άνθηση με το αχαλίνωτο μονοκομματικό κράτος (και παρακράτος) της δεξιάς την περίοδο ακριβώς μετά τον εμφύλιο και μέχρι την Μεταπολίτευση και μετά (την πτώση της χούντας) κάμποσες φορές με κορυφαία αυτή του μονοκομματικού καθεστώτος (και παρακράτους) του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Καταλυτικό και εμβληματικό πρόσωπο του Μεσαίωνα, σε όλες τις περιόδους που κυριαρχεί η βαρβαρότητα, υπήρξε - αμιγώς και μόνο ως εκτελεστικό όργανο- ο δήμιος.

Πρόσωπο μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας (από ιδιώτης έως βλαξ), ανάλγητος, αμετροεπής, αδίστακτος αλλά και έμπιστος, πιστό σκυλί που λέμε.

Για την Μεσαιωνική περίοδο έχουν καταγραφεί πλείστες όσες μυθοπλαστικές ιστορίες δήμιων που περιγράφουν με απόλυτη πιστότητα τον απάνθρωπο κυνισμό του δήμιου, ο οποίος απλώς έκανε τη δουλειά του, με εγκληματική ακρίβεια κατά της κοινωνίας και ταυτόχρονα με εκτελεστική δεινότητα υπέρ των ιεροεξεταστών αφεντικών του.

Στην τωρινή Μεσαιωνική περίοδο (στον τόπο μας) έχουν καταγραφεί πλείστες όσες ιστορίες δήμιου (απολύτως πραγματικές) που περιγράφουν (αποκλειστικά με τα λεγόμενα του ιδίου) με απόλυτη πιστότητα τον απάνθρωπο κυνισμό του δήμιου, Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος απλώς κάνει τη δουλειά του, με εγκληματική ακρίβεια κατά της κοινωνίας και ταυτόχρονα με εκτελεστική δεινότητα υπέρ των ιεροεξεταστών αφεντικών του.

Μυθοπλαστικές ιστορίες με δήμιους κατά την Μεσαιωνική περίοδο:

• Ο κατάδικος τρέμοντας ρωτά τον δήμιο: “Καλά ακόμα και τώρα λίγο πριν την εκτέλεση, ούτε μια καλή κουβέντα συμπάθειας δεν έχεις να μου πεις;” και ο δήμιος του απαντά: “Πως, σε θεωρώ πολύ καλό άνθρωπο και γι’ αυτό θα σε παρακαλούσα να γράψεις μια καλή κριτική για την δουλειά μου, δεν φαντάζεσαι πόσο μετράει στην αξιολόγηση μου η «εμπειρία χρήστη»”.
• Ένας άλλος δήμιος πάντα ζητούσε συγγνώμη. Όχι γιατί μετάνιωνε, αλλά γιατί πίστευε βαθιά ότι η καλή ανατροφή πάντα προηγείται, ειδικά όταν είσαι υποχρεωμένος να απλώσεις χέρι και να αγγίξεις κάποιον άγνωστο.
• Ρώτησαν κάποτε ένα δήμιο: “Σκέφτεσαι ποτέ τα θύματα σου;”, “Πάντα” είπε αυτός “Γι’ αυτό τελειώνω γρήγορα. Το σασπένς είναι για το θέατρο”.
• Μετά από κάποια εκτέλεση ο δήμιος σκουπίζει τα χέρια του, βγάζει το τάπερ και λέει ψυχρά: “Διάλειμμα. Έχω γεμιστά. Θα κρυώσουν και δεν θα τρώγονται”.
• Ένας άλλος κατάδικος, την ώρα που οδηγείται από το κελί του στην πλατεία με το ικρίωμα για εκτέλεση, λέει αμήχανα στον δήμιο, για να ακούσει λόγο συμπόνοιας: “Ψοφόκρυο σήμερα ε;” και του αντιτείνει ο δήμιος: “Εμένα το λες που έχω να γυρίσω και πίσω;”
• Ο δήμιος στο τέλος κάθε μέρας καθάριζε προσεκτικά τα εργαλεία του και συνήθιζε, μονολογώντας, να λέει: “Το αίμα φεύγει εύκολα. Οι λέξεις από την άλλη, πολύ δυσκολότερα”.

Πραγματικές ιστορίες με τον Άδωνι Γεωργιάδη κατά την σύγχρονη Μεσαιωνική περίοδο:

• Στις 13 Νοεμβρίου 2013, κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπο, ο υπουργός Υγείας (της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου), σε έξαλλη κατάσταση -ως συνήθως- αναφωνεί: “Οι απολύσεις δεν γίνονται λόγω μνημονίων, αλλά γιατί εγώ ο ίδιος πιστεύω ιδεολογικά σε αυτές. Εγώ κάνω τις απολύσεις. Μην μου πάρει τη δόξα η Τρόικα”.
• Στην διάρκεια της καραντίνας του Covid 19 και του πρώτου εγκλεισμού, ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, για να δικαιολογήσει να πενιχρά επιδόματα στους εργαζόμενους που έχει ανασταλεί η εργασία τους, δηλώνει: “Βάσει μελέτης, κάποιος μπορεί να επιβιώσει με 200 ευρώ μηνιαίο εισόδημα. Εγώ ο ίδιος τα καταφέρνω με μηδέν μισθό”.
• Λίγες μέρες μετά την μεγαλύτερη Σιδηροδρομική τραγωδία με τους 57 νεκρούς στα Τέμπη, ο ίδιος -δήμιος και υπηρέτης του Μεσαιωνισμού- δηλώνει: “Είσαι ο υπουργός Μεταφορών. Μπορείς να πας στη Βουλή και να πεις «ναι, έχουν πρόβλημα ασφάλειας τα τρένα»; Αν το πεις αυτό, δεν θα μπει αύριο άνθρωπος στα τρένα”.
• Ακριβώς μετά το έγκλημα στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα που κόστισε την ζωή σε 5 νέες γυναίκες, λόγω σωρείας εγκληματικών παραλείψεων του βιομηχάνου Κωνσταντίνου Τζιωρτζιώτη, ο κολλητός του υπουργός δηλώνει: “Πρόκειται για ένα σύγχρονο εργοστάσιο, καλοχτισμένο, και για μία σοβαρή εταιρεία με όλα τα επίπεδα ασφαλείας. Εγώ προσωπικά (ως υπουργείο Ανάπτυξης) είχα πραγματοποιήσει όλους τους απαιτούμενους ελέγχους”.

Επειδή η λαιμητόμος αποτελεί, διαχρονικά, τον απεχθέστερο τρόπο εκτέλεσης, όταν αυτή έφτασε στην Ελλάδα από την Μασσαλία το 1833, το Ελληνικό κράτος αδυνατεί να βρει πρόθυμους δήμιους (όπως τώρα) και διαβάζουμε σε δημοσίευμα του Ναυπλίου το ίδιο έτος:

“Ζητούνται δήμιοι για λαιμητόμο”.

Μην παραλείψετε να τους ξαναψηφίσετε.

Στο κάτω κάτω της γραφής

“Το μόνο πράγμα που εμποδίζει τον Θεό να στείλει έναν ακόμη κατακλυσμό είναι ότι ο πρώτος δεν υπήρξε πολύ αποτελεσματικός”.

Νικολά Σαμφόρ, Γάλλος Συγγραφέας