Ήταν 14 Μαρτίου του 1942. Είναι βραδάκι και στην ακτή απέναντι από τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας, ένας άντρας με γρήγορες και σίγουρες κινήσεις, βουτάει στο νερό μ’ ένα δέμα, δεμένο στη μέση του. Γλυστράει στο νερό αθόρυβα με προορισμό την απέναντι ακτή. Εκεί, ναυλοχούσε ένα γερμανικό υποβρύχιο. Το U-133. Αυτό είναι ο στόχος του. Πλησιάζει ήσυχα και με σίγουρες κινήσεις καταδύεται, μαζί με το δέμα του, κάτω στα ύφαλα του πλοίου. Σε λίγο βγαίνει στην επιφάνεια, χωρίς το δέμα. Το «κόλλησε» στα σωθικά του εχθρικού υποβρύχιου και πάλι, εντελώς αθόρυβα, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς, κολυμπάει για την απέναντι ακτή της Ελευσίνας. Το υποβρύχιο απέπλευσε σε λίγο. Μετά από δύο ώρες, από τα ανοικτά της Αίγινας, ακούγεται μια τρομερή έκρηξη που έστειλε το «παγιδευμένο» U-133 στον βυθό, αύτανδρο. Οι 45 ναύτες του, έχασαν κάθε ενδιαφέρον για τα εγκόσμια. Απέναντι, στην Ελευσίνα, ο Γεώργιος Ιβάνοφ-Σαϊνόβιτς (Jerzy Iwanow-Szajnowicz), ο πράκτορας με το κωδικό όνομα Μπόλμπι ή 033Β, λάμπει από χαρά. Η αποστολή του πέτυχε. Χάθηκε, γλιστρώντας αθέατος μέσα στο σκοτάδι της κατοχής.
Ακολούθησε ακόμα ένα κατόρθωμά του, αυτή τη φορά στο λιμάνι του Πειραιά. Στόχος του έγινε το ισπανικό ατμόπλοιο «San Isidore» που εφοδίαζε λαθραία με πυρομαχικά τον γερμανικό στρατό, στην Αφρική. Ο Πειραιάς, σείστηκε από την έκρηξη και για λίγο, η νύχτα έγινε ημέρα. Ο Ιβάνωφ τάχει καταφέρει ξανά. Κολυμπώντας αθέατος, «παγίδευε» με ωρολογιακές βόμβες τα υποψήφια «θύματά» του. Στη συνέχεια, από την ξηρά, απολάμβανε την ανατίναξη.
Στο Χασάνι, δίπλα στην ακτή του Άγιου Κοσμά, από τις 2 Ιουνίου του 1938, είχε εγκαινιαστεί το αεροδρόμιο του Ελληνικού. Ο πόλεμος πρόλαβε όμως την αποπεράτωσή του. Αυτή έγινε πρόχειρα, κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής, για να εξυπηρετηθούν οι στρατιωτικές ανάγκες των κατακτητών. Κι αυτή η εγκατάσταση είχε μπεί στο στόχαστρο του Ιβάνωφ. Γνωρίζοντας έξι γλώσσες κατάφερε, ντυμένος Γερμανός στρατιώτης, να μπει στο αεροδρόμιο και με την προσφιλή του μέθοδο, της «παγίδευσης» με εκρηκτικά, κατάφερε να ανατινάξει, χωρίς να τον αντιληφθούν, μεγάλο αριθμό γερμανικών αεροπλάνων. Δεν του έφτανε όμως αυτό. Υπήρχε και το παλιότερο αεροδρόμιο στο Τατόι. Εκεί, ανατίναξε τις αποθήκες καυσίμων. Συνέχισε τη δράση του και στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας. Σ’ αυτό, το σαμποτάζ του κατάφερε να καταστρέψει ογδόντα επτά αεροπλάνα! Ήταν πια ο σαμποτέρ θρύλος!
Και πάλι όμως δεν ησύχαζε. Ο πόλεμος ήταν ανελέητος. Βρήκε κι άλλον τρόπο για να χτυπήσει τους κατακτητές. Στον Υμηττό, κοντά στη Βουλιαγμένης, υπήρχε το εργοστάσιο πυρομαχικών των αδελφών Μαλτσινιώτη (της κατοπινής ΠΥΡΚΑΛ) που είχε βέβαια πέσει στα χέρια των κατακτητών. Εκεί, εκτός από το πολεμικό υλικό που παρήγαγαν, επισκεύαζαν και τους κινητήρες των πλοίων και των αεροπλάνων τους. Κι αυτό το εργοστάσιο έγινε στόχος του θαρραλέου σαμποτέρ. Εκεί, δεν μπορούσε να δράσει μόνος. Συνεργάστηκε με Έλληνες αντιστασιακούς που δούλευαν εκεί. Τους προμήθευε με υλικά για τη δολιοφθορά των κινητήρων, χημικά ή και απλά ρινίσματα σιδήρου, που τα τοποθετούσαν στους κινητήρες μετά τον έλεγχο της λειτουργίας τους. Μεγαλοφυές! Σύμφωνα με γερμανικές εκτιμήσεις, κατάφερε να «καταρρίψει» περίπου τετρακόσια πενήντα αεροπλάνα που έφτασαν «πειραγμένα» στη Βόρεια Αφρική. Αναμφισβήτητα ήταν ο μεγαλύτερος σαμποτέρ του πολέμου.
Ο πόλεμος συνεχιζόταν κι οι πληροφορίες έλεγαν ότι, στις 20 Ιουλίου 1942 θα έφτανε στην Αθήνα ο Μουσολίνι. Πίστευαν ότι θα διέμενε στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Ο ατρόμητος σαμποτέρ «παγίδευσε» το υπόγειο του ξενοδοχείου με σκοπό να ανατιναχτεί η αίθουσα υποδοχής, μόλις θα βρισκόταν εκεί ο Ιταλός δικτάτορας. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν έτσι, αφού ο Μουσολίνι έμεινε μόνο λίγες ώρες στην Αθήνα και η απόπειρα ματαιώθηκε.
Ο Γέρζι (Γεώργιος) Ιβάνοφ γεννήθηκε στη ρωσοκατεχόμενη Βαρσοβία στις 14 Δεκεμβρίου 1911. Ο πατέρας του, Βλαντιμίρ Ιβάνοφ, ήταν Ρώσος αξιωματικός του τσαρικού στρατού και η μητέρα του, Λεονάρντα Σαϊνόβιτς, Πολωνή. Στις αρχές της δεκαετίας του '20 χώρισαν. Μάνα και γιος εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη, όπου η Λεονάρντα παντρεύτηκε τον Έλληνα έμπορο, Ιωάννη Λαμπριανίδη.
Στη Θεσσαλονίκη, ο καλογυμνασμένος νεαρός Ιβάνοφ, το 1928 έγινε αθλητής του Ηρακλή, αρχικά στο ποδόσφαιρο, ενώ στη συνέχεια διέπρεψε ως κολυμβητής. Έφυγε για να σπουδάσει στο Βέλγιο και τρία χρόνια αργότερα απέκτησε πτυχίο γεωπονικής από το Πανεπιστήμιο της Λουβέν. Το 1933, κατέρριψε το πανεπιστημιακό ρεκόρ κολύμβησης του Βελγίου, στα 50 μέτρα ελεύθερο. Γυρίζοντας στην Ελλάδα το 1934, αναδείχθηκε πρωταθλητής στην κολύμβηση, στα 100 μέτρα ελεύθερο. Το 1935 απέκτησε την πολωνική υπηκοότητα και πήρε μέρος, με την ομάδα πόλο της A.Z.S. Βαρσοβίας, σε διεθνείς αγώνες υδατοσφαίρισης. Το 1938, επιλέχθηκε και για την Εθνική Πολωνίας.
Μετά την έκρηξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα κατέφυγε στην Παλαιστίνη. Εκεί εκπαιδεύτηκε ως πράκτορας και σαμποτέρ από τους Άγγλους, στη S.O.E. (Special Operations Executive). Με αγγλικό υποβρύχιο, έφτασε στην Αθήνα στις 13 Οκτωβρίου 1941 και συνδέθηκε με την αντιστασιακή ομάδα «Οργάνωση Αντιστάσεως του Γένους» (ΟΑΓ). Με τη βοήθειά τους, συγκέντρωνε πληροφορίες και οργάνωνε τις δολιοφθορές.
Οι επικηρύξεις και η προδοσία τον έστειλαν όμως δυο φορές στα εχθρικά κρατητήρια. Την πρώτη, στις 18 Δεκεμβρίου 1941, κατάφερε να αποδράσει. Τον έπιασαν και πάλι, μαζί με συνεργάτες του, στις 8 Σεπτεμβρίου 1942. Καταδικάστηκαν σε θάνατο. Στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, στις 4 Ιανουαρίου 1943, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ξαναπροσπάθησε να αποδράσει. Θα τα κατάφερνε, αλλά μια σφαίρα στην πλάτη, τον σταμάτησε λίγο πριν φτάσει στο δασάκι. Για να τους εκτελέσουν, τον έδεσαν τραυματισμένο σε έναν πάσαλο. Πέθανε κραυγάζοντας: Ζήτω η Πολωνία, ζήτω η Ελλάδα. Ήταν 4 Ιανουαρίου 1943.
Αθάνατος!
(Στη φωτογραφία: Το 1985, η Πολωνική κυβέρνηση έκανε δώρο στον Ελληνικό λαό το άγαλμα του Ιβάνωφ.
Βρίσκεται στο Πάρκο των Εθνών στην Θεσσαλονίκη (Λαγκαδά & Αγ. Δημητρίου)
Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 30 Οκτωβρίου 1985, στην επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης από την Γερμανική κατοχή).
