Παράλληλα, η παλιά εθνική οδός Καλαμάτα–Σπάρτη, ένας δρόμος που για δεκαετίες εξυπηρέτησε κατασκηνώσεις, εκδρομές και οικογενειακές αναβάσεις, δείχνει να περνά σε δεύτερο πλάνο. Κι όμως, η ιστορία της αποδεικνύει ότι οι δρόμοι δεν είναι απλώς άσφαλτος· είναι δίαυλοι σχέσεων.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, η δασική αναψυχή στον Ταΰγετο ήταν κομμάτι της καθημερινότητας. Οι κατασκηνώσεις λειτουργούσαν σταθερά, οι οικογένειες ανηφόριζαν τα Σαββατοκύριακα, τα παιδιά μεγάλωναν μέσα στο δάσος. Το καλοκαίρι είχε φυσικό προορισμό. Χώμα στα γόνατα, ρετσίνι στα χέρια, γέλια κάτω από τα έλατα.
Εκείνη η εποχή δεν ήταν ιδανική· ήταν όμως ουσιαστική. Δημιούργησε δεσμούς με το φυσικό περιβάλλον που ακόμη αντέχουν.
Σήμερα, οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Η πρόσβαση δυσκολεύει, οι ρυθμοί ζωής επιταχύνονται, οι επιλογές πολλαπλασιάζονται. Κι όμως, το ενδιαφέρον για τη δασική αναψυχή δεν έχει χαθεί. Αντίθετα, επανέρχεται με νέα μορφή: οργανωμένες πεζοπορίες, βιωματικές δράσεις, οικογενειακές εξορμήσεις. Το βουνό εξακολουθεί να καλεί.
Η πρόσφατη καθίζηση δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής. Είναι μια υπενθύμιση ότι η σχέση με τον Ταΰγετο χρειάζεται φροντίδα, υποδομές και σταθερό σχεδιασμό. Η αποκατάσταση των δρόμων αποτελεί τεχνικό έργο. Η διατήρηση όμως της ζωντανής παρουσίας του βουνού στη ζωή της πόλης είναι συλλογική ευθύνη.
Ο Ταΰγετος δεν βρίσκεται μακριά. Βρίσκεται εκεί που ήταν πάντα: απέναντι από την πόλη, αλλά και μέσα στη μνήμη και την εμπειρία όσων μεγάλωσαν στα μονοπάτια και στις κατασκηνώσεις του.
Κάθε δυσκολία πρόσβασης μπορεί να γίνει αφορμή για έναν νέο τρόπο προσέγγισης. Για να θυμηθεί η πόλη ότι το βουνό της δεν είναι τουριστικός προορισμός εποχής, αλλά σταθερό σημείο αναφοράς.
Η σχέση αυτή δεν βυθίζεται με έναν δρόμο. Αντιθέτως, μπορεί να δυναμώσει.
Γιάννης Λάσκαρης
μέλος της ομάδας «Τα Γεράκια»
(ομαδάρχης – αρχηγός κατασκηνώσεων Ταϋγέτου, δεκαετία του 90)
