Ανάμεσα στις 109 συλλογικότητες είναι και 4 που δραστηριοποιούνται και στο νομό -οι οποίες ενώνουν τις φωνές τους και συνυπογράφουν επιστολή με αποδέκτες τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τους υπουργούς Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Κωστή Χατζηδάκη και Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα, την υφυπουργό Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Δόμνα Μιχαηλίδου και την διοικήτρια του ΟΠΕΚΑ Ξένια Παπασταύρου. Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως επισημαίνεται στην επιστολή, τα αναπηρικά επιδόματα έχουν μείνει καθηλωμένα εδώ και 11 χρόνια, ενώ τίθεται θέμα αξιοπρεπούς διαβίωσης ή ακόμα και επιβίωσης για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους με αναπηρία και τις οικογένειές τους.
Την επιστολή, η οποία ακολουθεί αναλυτικά, υπογράφουν μεταξύ άλλων ο Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό και Ειδικές Ανάγκες “Η Αγία Σκέπη”, οι Σύλλογοι Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ειδικού Δημοτικού και ΕΕΕΕΚ Φιλιατρών και Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων ΕΕΕΕΚ Καλαμάτας και η διαδικτυακή ομάδα “Οι συνήθεις ύποπτοι”.
Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΑΠΗΡΙΚΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ
“109 Φορείς που σχετίζονται με την αναπηρία από όλη την Ελλάδα αποφασίσαμε να σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή για την μερική αποκατάσταση μιας αδικίας απέναντι σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους με αναπηρία και τις οικογένειές τους.
Η γεωπολιτική ρευστότητα, οι πολεμικές συγκρούσεις, η ενεργειακή κρίση, οι επιπτώσεις της πανδημίας και ο χειμώνας που ήδη έχει έρθει στη χώρα μας, έχουν μετατρέψει την εύλογη ανησυχία όλων μας, σε άγχος και αγώνα για την καθημερινή επιβίωση, όχι μόνο για τα άτομα με αναπηρία αλλά και για τις οικογένειες τους.
Ζούμε καθημερινά τις επιπτώσεις του αυξημένου πληθωρισμού που είναι πολύ μεγαλύτερος από τη στατιστική απεικόνιση του.
Η εξασφάλιση ακόμα και των πιο βασικών αναγκών, όπως είναι η τροφή, η στέγαση, το ηλεκτρικό ρεύμα και η θέρμανση δεν είναι πλέον αυτονόητη για τα άτομα με αναπηρία, στερώντας τους έτσι όχι μόνο την ποιότητα ζωής που αξίζει σε όλους τους Έλληνες πολίτες, αλλά και τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν στο αυξημένο κόστος ζωής ενός ανάπηρου ατόμου.
Ειδικές θεραπείες, ειδικός εξοπλισμός, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εύλογες προσαρμογές στο ευρύτερο περιβάλλον, στο χώρο εργασίας ή στην οικία, ενός ατόμου με αναπηρία είναι λίγα μόνο από τα μέσα που χρειάζονται για τη διατήρηση ή τη βελτίωση της ποιότητας ζωής ενός ατόμου με αναπηρία στην Ελλάδα και επ’ ουδενί δεν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι παρέχονται καθ΄ολοκληρία από το κράτος ως αυτό όφειλε.
Είναι λοιπόν αξιοπερίεργο πως μετά από όλα αυτά που έχουν προκύψει, τα αναπηρικά επιδόματα έχουν μείνει καθηλωμένα εδώ και 11 χρόνια με αποτέλεσμα να τα έχει αποψιλώσει ο πληθωρισμός και η ακρίβεια.
Θετικές πρωτοβουλίες, όπως η κάρτα αναπηρίας, η ψηφιοποίηση των ΚΕΠΑ, οι αρχικές διαδικασίες σταδιακής υλοποίησης του νέου θεσμού του προσωπικού βοηθού, αναμφισβήτητα κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά κινδυνεύουν να χάσουν την αξία τους ή να περάσουν απαρατήρητες από το σύνολο της αναπηρικής κοινότητας, όταν τίθεται θέμα αξιοπρεπούς διαβίωσης ή ακόμα και επιβίωσης.
Έχουν γίνει διορθωτικές κινήσεις και αυξήσεις για τους συνταξιούχους και για τον κατώτατο μισθό και αδυνατούμε να κατανοήσουμε πως δεν έχουν συμπεριληφθεί σε αυτές τις στρατηγικές κινήσεις οι ανάπηροι και οι οικογένειες τους που αποτελούν την πιο φτωχή και ευάλωτη κατηγορία πολιτών αυτής της χώρας.
Πάνω από το 1/10 λοιπόν του πληθυσμού (ο αριθμός είναι μεγαλύτερος αν προσθέσουμε και τα μέλη της οικογένειας) αυτή τη στιγμή είναι ψυχικά, σωματικά και οικονομικά εξουθενωμένο από την προηγούμενη διετία και το λιγότερο που απαιτείται αυτοδικαίως να γίνει, είναι να αναπροσαρμοστούν όλα τα αναπηρικά επιδόματα ώστε να ανακοπεί το πληθωριστικό κύμα.
Αυτό θα πρέπει να είναι το πρώτο και σημαντικότερο ίσως μέτρο από μία ευρύτερη δέσμη, η οποία θα χρησιμοποιηθεί ώστε να ελαφρύνει το οικονομικό βάρος στα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές αυτών.
Ευελπιστούμε σε σύντομη διευθέτηση του συγκεκριμένου θέματος.
Εφόσον υπάρχει η διάθεση για να πάει μπροστά η Ελλάδα στα θέματα αναπηρίας φαντάζει παράλογη ή μη αντιμετώπιση ενός τόσο επείγοντος και ακανθώδους ζητήματος για το ευπαθέστερο αλλά ταυτόχρονα πολυπληθές κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.
Οι καιροί είναι πάρα πολύ δύσκολοι και θα ήταν ατόπημα να αγνοηθεί η φωνή των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους, τη στιγμή μάλιστα που το κίνημα δυναμώνει και δεν προτίθεται να κρατήσει παθητική στάση”.
