Η συμμετοχή του κόσμου ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Περισσότεροι από 300 άνθρωποι, οι περισσότεροι φίλοι του Τάκη Πράττη, ανηφόρισαν ως εκεί για να τιμήσουν τη γιορτή, να προσευχηθούν, να συναντηθούν, να μοιραστούν στιγμές απλής και αληθινής χαράς.
Ο Τάκης Πράττης, οικοδεσπότης με όλη τη σημασία της λέξης, δεν περιορίστηκε απλώς στη φιλοξενία. Ο ίδιος κατασκεύασε το πανέμορφο εκκλησάκι, διαμόρφωσε με φροντίδα τον περιβάλλοντα χώρο σε διαφορετικά επίπεδα, με ξύλινους πάγκους και τραπέζια, ενώ δημιούργησε και το όμορφο, ασφαλές γεφυράκι που βοηθά τους επισκέπτες να περνούν εύκολα στον χώρο της λειτουργίας και της γιορτής.
Μετά τη Θεία Λειτουργία, όλοι είχαν την ευκαιρία να γευτούν τις πλούσιες γαστρονομικές προσφορές του Τάκη, με τη βοήθεια ανθρώπων του χωριού, που στάθηκαν δίπλα του στο μαγείρεμα και στο σερβίρισμα. Υπήρχαν όλα: άρτος διαβασμένος από τον παπά-Βασίλη του χωριού, βραστά αυγά, χωριάτικη σαλάτα βουτηγμένη στο έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, τυριά, χωριάτικο ψωμί, μπριζόλες, σουβλάκια, πατάτες τηγανητές από την Αλαγονία, παραδοσιακές δίπλες και κρασί.
Και γύρω απ’ όλα αυτά, η φύση πρόσφερε το δικό της μεγαλείο. Τα πανύψηλα πλατάνια, ο ίσκιος τους, τα τρεχούμενα νερά στο ρέμα, δίπλα ακριβώς στον χώρο όπου οι επισκέπτες δοκίμαζαν τα φρεσκοψημένα εδέσματα, συνέθεταν μια εικόνα σπάνιας ομορφιάς. Η μουσική των νερών και το θρόισμα των φύλλων αντικαθιστούσαν την πιο ακριβοπληρωμένη ορχήστρα του κόσμου.
Μέσα σε αυτή την απόλυτη αρμονία, οι εθελοντές φίλοι του οικοδεσπότη έτρεχαν πάνω κάτω, με χαμόγελο και προθυμία, για να σερβίρουν καλύτερα και γρηγορότερα από τα ακριβότερα εστιατόρια. Όχι από υποχρέωση, αλλά από αγάπη. Για τον Τάκη, για το χωριό, για τη γιορτή, για τους ανθρώπους.
Η ομορφιά του τοπίου, το καλαίσθητο εκκλησάκι, η φροντίδα κάθε λεπτομέρειας στον εξωτερικό χώρο και, πάνω απ’ όλα, η ανοιχτή καρδιά του οικοδεσπότη, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία: αυτό το αντάμωμα της πίστης, της προσφοράς και της φιλοξενίας έχει ήδη γίνει θεσμός.
Και όπως λέει ο ίδιος ο Τάκης, του χρόνου αυτό το αντάμωμα θα μας περιμένει ξανά· το ίδιο ζεστό, το ίδιο αληθινό, κάτω από τα πλατάνια και δίπλα στα τρεχούμενα νερά. Και ας μην ξεχνάμε τα λόγια που ο ίδιος έγραψε πάνω από την πέτρινη βρυσούλα, στην αυλή της εκκλησίας, σαν μικρή σοφία ζωής:
«Συγχώρα και προχώρα».
Τάκη, σε ευχαριστούμε.
Να είσαι καλά, να είμαστε κι εμείς καλά, και του χρόνου να ξαναζήσουμε αυτή τη μοναδική γιορτή στου Αγιαννού το ρέμα.
Με αγάπη και εκτίμηση,
Oι οδοιπόροι των «Δρόμων της Ελιάς»
