Η χώρα βρίσκεται σε προεκλογική χρονιά και αντίστοιχα διαμορφώνεται και το πολιτικό σκηνικό. Νέα πολιτικά κόμματα μπαίνουν στο παιχνίδι, ενώ τα παλιά αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους και εντείνουν τη δράση τους. Την ίδια ώρα, στην κυβέρνηση, υπουργοί, βουλευτές και στελέχη ξεκινούν τον αγώνα για τη διατήρηση θέσεων και εξουσίας. Οι περισσότεροι θεωρούν πλέον ότι οι εκλογές θα επισπευσθούν και δεν θα φτάσουμε μέχρι τον Μάρτιο του 2027, αλλά οι κάλπες θα στηθούν στα τέλη Σεπτεμβρίου με αρχές Οκτωβρίου. Η εκτίμηση αυτή εξηγεί και την επίσπευση των πολιτικών εξελίξεων.
Η ανακοίνωση νέων κομμάτων δημιουργεί προφανώς νέα δεδομένα, τα οποία θα μορφοποιηθούν το επόμενο διάστημα. Η παρουσίαση κόμματος την Πέμπτη που μας πέρασε από τη Μαρία Καρυστιανού αποτέλεσε την έναρξη της αναμόρφωσης του πολιτικού τοπίου. Ακολουθεί η ανακοίνωση της επανεμφάνισης του πρώην Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ενώ μένει να δούμε αν θα προχωρήσει άμεσα σε δικό του κόμμα και ο άλλος πρώην πρωθυπουργός,  Αντώνης Σαμαράς.
Ο βασικός καινούργιος παίκτης στο νέο σκηνικό είναι βέβαια η Μαρία Καρυστιανού. Πρόκειται για πρόσωπο που αναδείχθηκε μέσα από μια τραγωδία που συγκλονίζει τη χώρα και δεν έχει πολιτική πείρα ή παρουσία. Αυτό έχει προφανώς θετικά χαρακτηριστικά, γιατί μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης βλέπει με συμπάθεια πρόσωπα εκτός πολιτικής. Αποτελεί, ταυτόχρονα, και έναν αρνητικό παράγοντα, γιατί μέσα σε έναν μεταβαλλόμενο και ταραγμένο κόσμο, κανείς δεν θέλει να μπει σε ένα καράβι όπου ο καπετάνιος αγνοεί τα βασικά της πολιτικής ναυσιπλοΐας.
Η πολιτική, όσο κι αν είναι της μόδας να υποτιμάται, δεν είναι εύκολη υπόθεση για ερασιτέχνες και άσχετους. Επιπρόσθετα, αυτοί που πλαισιώνουν το νέο κόμμα δεν προκαλούν αίσθημα ασφάλειας ως προς το πού μπορεί να οδηγήσει όλη αυτή η ομάδα. Η κοινωνία έχει, βεβαίως, θετική προδιάθεση προς νέα πρόσωπα και σχηματισμούς, γι' αυτό και κανείς δεν ξέρει τι δυναμική μπορεί να αναπτύξει το συγκεκριμένο κόμμα. Τα πάντα μάλλον θα κριθούν από το αν θα μπορέσουν να κρύψουν τις κραυγαλέες αδυναμίες τους και να μείνουν στα συγκινητικά ηθικοπλαστικά που χαϊδεύουν τα αυτιά των πολιτών.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι άγνωστος στην κοινή γνώμη και επανέρχεται στην πολιτική σκηνή με στόχο την ανάληψη, εκ νέου, της πρωθυπουργίας. Η βασική ιδέα ήταν να κινηθεί περισσότερο προς τον χώρο του κέντρου και να στοχεύσει σε αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν στις προηγούμενες εκλογές και θέλουν κάτι νέο στην πολιτική ζωή. Ο ίδιος θα ήταν το μόνο «παλιό» στοιχείο –που όμως τα λέει καλά στο μπαλκόνι και στην τηλεοπτική κάμερα– και θα στελεχωνόταν από νέα, άφθαρτα πρόσωπα.
Το βασικό αυτό σενάριο δεν βγαίνει εύκολα, τόσο επειδή νέα πρόσωπα με στοιχειώδη προσόντα για να μπουν στο πολιτικό παιχνίδι δεν βρίσκονται εύκολα, όσο και επειδή ο Τσίπρας δεν είναι πλέον το λαμπερό πρόσωπο της περιόδου 2012-15. Αναγκαστικά, λοιπόν, οι προσδοκίες «κονταίνουν» και οι προσπάθειες ξεκινούν από το να μαζευτούν τα κομμάτια του παλιού, διασπασμένου ΣΥΡΙΖΑ και πρόσωπα που είχαν πρωταγωνιστήσει στο παρελθόν. Το αν θα καταφέρει, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, να βγάλει στην προεκλογική βιτρίνα πρόσωπα παλιά και νέα, σε αναλογία που θα πείθει για το νέο και το διαφορετικό στη διακυβέρνηση, είναι το κρίσιμο στοιχείο που θα κρίνει αν θα αναπτυχθεί δυναμική στο νέο εγχείρημα.
Δημιουργία κόμματος φαίνεται εδώ και μήνες να εξετάζει και ο έτερος πρώην πρωθυπουργός,  Αντώνης Σαμαράς. Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στόχος δεν είναι ούτε το νέο ούτε το λαμπερό, αλλά η εκπαραθύρωση του Κυριάκου Μητσοτάκη από την πρωθυπουργία. Το νέο κόμμα δεν ανακοινώνεται ακόμη και φαίνεται πως θα υπάρξει αναμονή μέχρι να ξεκαθαρίσει οριστικά το εσωκομματικό τοπίο στη Ν.Δ. Επειδή πρόκειται για κόμμα που θα στηριχθεί σε στελέχη με εμπειρία σε εκλογές και στις σχετικές διαδικασίες, εκτιμάται ότι θα ανακοινωθεί αιφνιδιαστικά, ακόμα και μέσα στο Μάϊο, εφόσον κριθεί πως έχει οριστικοποιηθεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αποχωρεί από την ηγεσία και θα οδηγήσει αυτός τη Ν.Δ. στις εκλογές.
Η ρητορική του κόμματος έχει ήδη αναπτυχθεί και έχει να κάνει κυρίως με τα εθνικά θέματα, αλλά και τη διαχείριση κρίσιμων κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων, τα οποία –κατά την οπτική τους– οδήγησαν σε εκχώρηση του δεξιού ακροατηρίου από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Εκτιμάται ότι το ειδικό βάρος των στελεχών, αλλά και μια ενδεχόμενη –αν όχι άμεση, σίγουρα έμμεση– στήριξη του κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, αρκεί για να καταγράψει το κόμμα ποσοστά που όχι απλώς θα το βάζουν στο κοινοβούλιο, αλλά θα το καταστήσουν τον βασικό παίκτη της επόμενης ημέρας, εντός και εκτός Ν.Δ.
Το πολιτικό σκηνικό είναι προφανές ότι βρίσκεται υπό διαμόρφωση, με τα πάντα πλέον να είναι ανοιχτά και σε όλα τα επίπεδα. Το πώς θα καταλήξει όλο αυτό το ανακάτεμα, κανείς προφανώς δεν μπορεί να το γνωρίζει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί το προνόμιο να ελέγχει έναν ισχυρό επικοινωνιακό μηχανισμό, αλλά και τον χρόνο διεξαγωγής των εκλογών που, μπορεί να μην γίνεται να πάει πέραν του Μαρτίου, αλλά παραμένει ένα κρίσιμο εργαλείο αιφνιδιασμού.
 
panagopg@gmail.com